Οι επιχειρήσεις και οι ζωές των ανθρώπων μοιάζουν, γράφει σε πρόσφατο άρθρο της στο INc η σύμβουλος επιχειρήσεων Lolly Daskal. Και υποφέρουν ή ανθίζουν ακριβώς με τον ίδιο τρόπο, από τις ίδιες ακριβώς συμπεριφορές και από παρόμοιους χειρισμούς. Κατά την άποψη της, το να ευτυχήσουμε στη δουλειά και τη ζωή προκύπτει είναι θέμα μίας λίστας πραγμάτων που πρέπει να κάνουμε και κάποιων άλλων που καλό θα ήταν να τα σταματήσουμε.

  1. Καλύτερα ευγενείς, παρά τέλειοι. Με το να επιδιώκουμε τελειότητα σε οτιδήποτε, δεν γινόμαστε μόνο δυστυχισμένοι, αλλά και αγενείς. Και κάποτε κακοί άνθρωποι. Δεν χρειάζεται να κερδίζουμε πάντα κι ας κάνουμε και κανά λάθος. Αλλά ας μην ξεχνάμε ποτέ να είμαστε ευγενείς και ευγνώμονες.
  2. Πολυάσχολοι; Κακώς, πολύ κακώς. Άνθρωποι των οποίων ο χρόνος είναι «γεμισμένος» μέχρι το 2040, δεν έχουν ποτέ χρόνο ούτε για τον εαυτό τους ούτε για τους άλλους. Αυτή είναι μία από τις σοβαρότερες μορφές δυστυχίας. Βρείτε χρόνο για εσάς, επιμένει η Daskal
  3. Εννοούμε ό,τι λέμε και κυρίως το εφαρμόζουμε. Πρόκειται για τον πιο δυνατό τρόπο με τον οποίο χτίζονται οι ανθρώπινες σχέσεις. Οι άνθρωποι τείνουν να προτιμούν στις συναναστροφές και τις σχέσεις τους ειλικρινείς χαρακτήρες και άτομα που κρατούν τον λόγο τους, που δεν ψεύδονται για λόγους εικόνας και δεν κουράζουν τους γύρω με καθυστερήσεις, αθετήσεις συμφωνιών και αναξιόπιστες δεσμεύσεις.
  4. Σταματάμε να φτιάχνουμε ό,τι χάλασε. Κυριολεκτικά ή μεταφορικά. Σταματάμε να αισθανόμαστε ότι ο κόσμος κρέμεται από εμάς, ότι πρέπει να διορθώσουμε κάθε λάθος, ότι πρέπει να τελειώσουμε όλες μας τις υποχρεώσεις σήμερα. Αυτός ο ψυχαναγκασμός συχνά μας κάνει δυστυχείς, χωρίς να το νιώθουμε και γίνονται δυστυχείς και οι γύρω μας που νιώθουν μονίμως ελλειμματικοί και άχρηστοι.
  5. Θα επιμένουμε και θα στηρίζουμε τις επιλογές μας. Δεν κάνουμε πίσω, επειδή κάποιος μας άσκησε κριτική και δεν αλλάζουμε γνώμη, εκτός κι αν υπάρχει σοβαρός λόγος. Και όχι: η γνώμη των άλλων δεν είναι σοβαρός λόγος.
  6. Δεν αυτομαστιγωνόμαστε για τα λάθη μας. Μεγάλα ή μικρά. Λάθη κάνουν μόνο οι ζωντανοί. Τεράστιο προνόμιο και κυρίως μάθημα, από το οποίο δεν πρέπει να απουσιάζουμε. Κατά την αρθρογράφο η έντονη αυτοκριτική είναι βήμα προς τα πίσω.
  7. Δεν δίνουμε υποσχέσεις που δεν θα κρατήσουμε. Ο κόσμος μας παίρνει στα σοβαρά. Πιστεύει αυτά που λέμε, μέχρι να πειστεί – δυστυχώς – ότι είμαστε αναξιόπιστοι. Δεν δεσμευόμαστε και δεν δεσμεύουμε, αν δεν μπορούμε να φέρουμε εις πέρας αυτό που αναλάβαμε. Ακριβώς, οι υποσχέσεις που δεν κρατήθηκαν, όπως γράφει η Daskal είναι ο κορυφαίος λόγος σοβαρών παρεξηγήσεων και κατεστραμμένων ανθρώπινων σχέσεων.

 

Πηγή
ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΗ