«Είμαι 19 χρονών τώρα. Ο πατέρας μου με κακοποιεί από τα 7 μου χρόνια. Ξέρω ότι θα σας ακουστεί τρελό αλλά ακόμη ζω με τον πατέρα μου και έχω σχέση μαζί του. Στην πραγματικότητα θέλω πάρα πολύ να με αγαπάει, να με αποδέχεται και έτσι τον άφηνα και τον αφήνω να μου κάνει αυτά τα πράγματα. Η συγκεκριμένη σχέση με καταστρέφει συναισθηματικά αλλά τον αγαπάω πάρα πολύ. Νιώθω υπεύθυνος γι’ αυτό που συμβαίνει. Που θέλω τόσο πολύ να με αγαπάει, που τον αφήνω να με αγγίζει με αυτό τον τρόπο, που δεν έχω πει τίποτα σε κανέναν. Έχω μεγάλο μερίδιο ευθύνης. Αλλά φοβάμαι να το πω κάπου»….

Η συγκεκριμένη ιστορία δημοσιεύτηκε στο διαδίκτυο όπου ένας νεαρός αποφάσισε να μιλήσει για την κακοποίησή του και γι’ αυτό που του συμβαίνει. Πολλοί θα μπορούσαν να διαβάσουν την ιστορία και να σταθούν σε διάφορα σημεία της. Ωστόσο εμείς θα θέλαμε να σταθούμε στο τελευταίο κομμάτι της αφήγησης: «νιώθω ένοχος» αναφέρει. Σε άλλες ιστορίες ακούγεται η φράση «το προκάλεσε έτσι όπως ήταν ντυμένη», «Ε! Φταίει και αυτός, τι ήθελε να πάει εκεί βραδιάτικα».

Καθώς τις περισσότερες φορές υπάρχει μια σχέση αγάπης, εμπιστοσύνης και δύναμης μεταξύ θύματος και δράστη, τα παιδιά αισθάνονται ένοχα είτε γιατί νομίζουν ότι προκάλεσαν την κακοποίηση, είτε γιατί δεν την σταμάτησαν, είτε γιατί προσπαθούν να δικαιολογήσουν την πράξη του ατόμου αυτού (που μπορεί να το αγαπάνε και άρα δεν μπορεί να έκανε κάτι «κακό»).

Σκεφτείτε και την συμβουλή που πολλές φορές δίνετε στα παιδιά «μην αφήνεις κανένα να σε αγγίζει». Και όταν κάποιος τα αγγίξει νιώθουν υπεύθυνα ότι έπρεπε να το σταματήσουν. Σημαντικό είναι να γνωρίζουν τα παιδιά ότι ότι και αν έχουν κάνει, ότι και αν έχουν πει, όπως και αν είναι εξωτερικά, δεν έχει κανένας δικαίωμα να τα χτυπήσει, να τα βρίσει ή να τα αγγίξει με τρόπο μυστικό.

Ένα παιδί, ένας άνθρωπος που δέχεται βία ποτέ δεν φταίει.

Αφήστε το σχόλιό σας