«Ρωτάς για την καριέρα μου, τη νύχτα και τη μέρα μου… και τρέμω να είμαι αυτό που χρόνια ανησυχείς: Ωραία… Νέα… και Ατυχής» λέει η Τάνια Τσανακλίδου στο «Γερνάω μαμά».

Υπάρχει άραγε πιο αληθινή αγάπη από αυτήν της μητέρας μας;

Ξεκινάει με ένα κλάμα… Ύστερα ξενυχτά βράδια ατέλειωτα πάνω από το προσκεφάλι σου μην τυχόν και πάθεις κάτι… Ύστερα σου μαθαίνει να γράφεις το όνομά σου, να υπολογίζεις σωστά τους δείκτες του ρολογιού, να μετράς ως το εκατό. Σε παίρνει από το χέρι την πρώτη μέρα του σχολείου, καμαρώνει στο πρώτο σου ποίημα και σε αγκαλιάζει σφιχτά σαν να σου δίνει το μεγαλύτερο βραβείο στο πρώτο σου κατόρθωμα.Ύστερα προσπαθεί να τα βάλει με την εφηβική σου παντιέρα, με τα νεύρα σου από την πρώτη ερωτική απογοήτευση…

Μέχρι που φωνάζεις δυνατά «θα φύγω κάποια μέρα και θα με ψάχνεις », ως που εκείνη η μέρα έρχεται… Περνάς στο Πανεπιστήμιο και ενώ τον πρώτο καιρό καμαρώνεις για την απόκτηση της ελευθερίας σου,οι μέρες κυλούν,άνθρωποι σουλατσάρουν στη ζωή σου, απογοητεύσεις σημαδεύουν το διάβα σου και η μαμά είναι και πάλι εκεί να ανεχτεί όλα σου τα ξεσπάσματα σιωπηλά και αθόρυβα…

Κρυφά δάκρυα αγωνίας και ανά δύο ώρες τηλέφωνα για να βεβαιωθεί πως όλα βαίνουν καλώς!Και έρχεται η μέρα που συνειδητοποιείς πως η μόνη ανιδιοτελής αγάπη της ζωής σου ήταν αυτός ο ιερός πόλεμος μεταξύ εσού και της μητέρας σου…

Είναι αυτοί οι ηρωικοί καβγάδες που δίνουν νόημα στη μέρα σου, και εκείνη η σκούπα στις 7 το πρωί Σαββάτου που αρχίζει να σου λείπει…

Είναι οι μέρες που σε κυνηγούσε να φας την τελευταία σου μπουκιά, οι μέρες που τα προβλήματα λυνόντουσαν με μια αγκαλιά πριν κλείσεις τα μάτια σου. Οι μέρες που νοσταλγείς!

Μεγάλωσα μαμά, οι νεράιδες δεν ζουν πια παρά μόνο στα παραμύθια, οι πρίγκιπες χάθηκαν μαμά, φοβάμαι μαμά, γερνάω μαμά. . .

Μαρία Θεριανή Βάθη

Αφήστε το σχόλιό σας