Όταν το σώμα αφήνεται στις σκέψεις του μυαλού, όταν η σάρκα γίνεται προέκταση του πάθους και οι κραυγές ηχούν σαν προσευχή στο βωμό τις Αφροδίτης, οι μόνες λέξεις που μπορούν να περιγράψουν αυτή την ιεροτελεστία είναι η σιωπηρή αυτή εξομολόγηση…

«Τι γίνεται όταν τα φώτα σβήνουν και μόνο οι σιωπές κοσμούν το βουβό τούτο χώρο; Είναι αυτή η βαθιά σου αναπνοή που ανατριχιάζει το κορμί μου και κάνει κάθε ερωτικό και βίαιο ένστικτό μου να σε αποζητά σαν μόνη λύση στο σκοτάδι. Ο ιδρώτας σου πότισε τα διψασμένα μου δάχτυλα και η ανάγκη μου να σε αγγίζω γίνεται ολοένα και πιο μεγάλη. Χείλη σκληρά, τόσο αρρενωπά και μεθυστικά… Σαν κόκκινο κρασί… Κυλιέμαι και οσφρίζομαι κάθε άκρο του κορμιού σου… Ζαλίζομαι καθώς πλησιάζω τον λαιμό σου και βυθίζομαι στο άρωμα του κορμιού σου. Δάχτυλα τραχιά,ηλεκτρισμένα… Έτοιμα να διαπράξουν την ερωτική ιεροτελεστία με λαχτάρα για την επόμενη κίνηση… Ώμοι σκληροί! Γέρνω και σε γεύομαι εκατοστό-εκατοστό… Πρόστυχες σκέψεις που γίνονται πράξεις… Τώρα η κόλαση φτιάχτηκε για δυο! Και μέσα στη φλόγα της τελευταίας μου κραυγής έγραψα για σένα την πορνογραφία ενός έρωτα που παραδόθηκε ψυχή και σώμα στην τελευταία σκηνή της πιο συνειδητής μου αμαρτίας!»

Μαρία θεριανή Βάθη

Αφήστε το σχόλιό σας