Είναι εκείνες οι ώρες του απολογισμού που η μοναξιά έχει γίνει συνειδητή ανάγκη , είναι ακριβώς η στιγμή που δεν έχεις ανάγκη κανενός την προσοχή για να νιώσεις σημαντικός ,είναι ένα βαθύ ξεσκαρτάρισμα από τη σαβούρα που μάζευες τόσα χρόνια νομίζοντας πως σου είναι χρήσιμη.

Καμία φορά είναι αυτή η ασφάλεια που νιώθουμε όταν κάτι υπάρχει γιατί απλά έχουμε συνηθίσει να υπάρχει και όταν αυτό πάψει πλέον να υπάρχει συνειδητοποιούμε πως απλά δεν ήταν τίποτα παραπάνω από ένα διακοσμητικό στοιχείο στη ζωή μας που ίσως απλά κάλυπτε την ανάγκη του «μου ανήκει». Σαν ένα παλιό χαλασμένο ρολόι στον τοίχο που δεν έχει καμία απολύτως χρησιμότητα στη ζωή μας αλλά η παρουσία του και μόνο στον τοίχο καλύπτει το «άδειο της επιφάνειας»…

Μέχρι που μια μέρα ανακαλύπτεις πως η επιφάνεια αυτή μπορεί να καλυφθεί με χίλιους άλλους χρήσιμους και όμορφους τρόπους και να ομορφύνει τον άλλοτε αδειανό τοίχο .Έτσι και με τους ανθρώπους, σημασία έχει να έχει νόημα η ύπαρξή τους στη ζωή μας …Τα διακοσμητικά στοιχεία ας παραμείνουν για τα άψυχα αντικείμενα ίσως και »υποκείμενα» με έναν πιο ειρωνικό χαρακτηρισμό…

Μαρία Θεριανή Βάθη

Αφήστε το σχόλιό σας