Είναι εκείνοι οι αιώνια γνωστοί και πάντα άγνωστοι.
Εκείνοι οι παράξενοι τύποι που πάντα προσπαθείς να ξεδιπλώσεις την ψυχή τους .
Εκείνη την καλά κλειδωμένη στην μοναξιά της καλοπέρασης.
Είναι εκείνοι οι παράξενοι τύποι των περασμένων δώδεκα που περιμένεις .
Αυτοί οι μυστήριοι που άλλοτε μιλούν με τα μάτια και άλλοτε σιωπούν με έναν τρόπο που τείνει οξύμωρα να γίνεται εκκωφαντικός για την ψυχή.
Είναι εκείνο το κρυφό δάκρυ που κυλάει και εκείνος ο εγωισμός που ενώ θέλεις να φωνάξεις «μείνε», σηκώνεις σημαία καταργιώντας τον έρωτα.

Κάποτε φοβήθηκα τον εαυτό μου, φοβήθηκα να αισθάνομαι, φοβήθηκα να αγαπώ. Μα εκείνους τους τύπους τους φοβήθηκα πιο πολύ από όλα! Σαν μικρό παιδί απροστάτευτο τους φοβήθηκα … Έτρεμα, μου γκρεμίζανε το όνειρο βλέπεις. Αυτό το όνειρο της αγνής αγάπης!Φοβάμαι! Κλείσε την πόρτα, άσε με μόνη. Σαν έρθει το βράδυ θα χτυπήσουν την πόρτα .

Φοβάμαι !Καληνύχτα!

Μαρία Θεριανή Βάθη

Αφήστε το σχόλιό σας